فاتحه یی چو آمدی بر سر ِ خسته یی بخوان

                                                  لب بگشا که می دهد لعل لبت به مرده جان

آنکه به پرسش آمد و فاتحه خواند و می رود

                                                 گو نفسی که روح را می کنم از پیَش روان

گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت

                                                 همچو بتم نمی رود آتش مهر از استخوان

حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن

                                                  جسمم از آن دو چشم تو خسته شدست و ناتوان

ای که طبیب خسته یی روی ِ زبان من ببین

                                                 کین دم و دود ِ سینه ام بار ِ دل است بر زبان

بازنشان حرارتم ز آب دو دیده و ببین

                                                 نبض مرا که می دهد هیچ ز زندگی نشان

آنکه مدام شیشه ام  از پی عیش داده است

                                                 شیشه ام ارچه می برد پیش ِ طبیب ِ هر زمان

حافظ از آب ِ زندگی شعر تو داد شربتم

                                                 ترک ِ طبیب کن بیا نسخه شربتم بخوان

می گویند بدون عشق زندگی هم نیست

                                        پس چرا من با عشق زندگیم تباه شد ...؟!

گفتی از عشق و شبی پرتب و تابم کردی

                                                    من خاموش شکستم تو شهابم کردی

چه شد آخر دل دریایی من راست بگو

                                                    این چه رازی است که محتاج سرابم کردی

هر زمان از دل سنگت که شکایت کردم

                                                     با سکوتی پر از اعجاز جوابم کردی

آمدم با دل مجروح بپرسم آخر

                                                     به چه جرمی است که پابند عذابم کردی

تو گذشتی و ترک خورد غرورم رفتی

                                                     از در خانه ی احساس جوابم کردی

عید قربان و شب یلداتون مبارک امیدوارم توی این شب حافظ یه فال خوب نصیبتون کنه .

نپسندم این که روزی زمنت خبر نباشد

گل قاصدی فرستم به تو ، نامه گر نباشد

گل قاصدی فرستم که پیام من بگوید

که به جز ویم کسی محرم نامه بر نباشد

من آن تنهای شبگردم

                    که در پس کوچه ی فکرم به دنبال تو می گردم

تو باور کن که پاهایم به سنگ ظلمت کوچه

                                         دگر لنگان لنگان است

ولی با دوری راهم به دنبال تو می گردم

من آن تنهای شبگردم

که در پس کوچه ی فکرم کتاب عشق را دیدم

ولی من از وفا چیزی نفهمیدم

                               و با این بی وفایی ها به دنبال تو می گردم

من و پس کوچه ها شاید که روزی با تو برگردیم .

نیست یاری تا بگویم راز خویش

ناله پنهان کرده ام در ساز خویش

چنگ اندوهم ، خدا را ، زخمه ای

زخمه ای ، تا برکشم آواز خویش

بر لبانم قفل خاموشی زدم

با کلیدی آشنا بازش کنید

کودک دل رنجه دست جفاست

با سر انگشت وفا نازش کنید

می کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرت

                                                    ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد

فردا تمام تبسم ها رنگ می گیرد

و خالی فضای کوچه را احساس پر می کند

فردا کوچه به کوچه فریاد می زنم غزل هایت را

تا کوچه ها نیز شریک خوشبختی ام باشند

قاب بزرگ انتظارت را

به چشمانم آویختم تا فراموش نشود

فردا می آیی

خدایا کمکم کن خیلی دلم گرفته ...

من از تو می مردم

اما تو زندگانی من بودی

تو با من می رفتی

تو در من می خواندی

وقتی که من خیابان ها را

بی هیچ مقصدی می پیمودم

تو با من می رفتی

تو در من می خواندی

تو از میان نارون ها گنجشک های عاشق را

به صبح پنجره دعوت می کردی

       

       وقتی دیگر نبود به بودنش نیازمند شدم

                                        وقتی که دیگر رفت به انتظارش نشستم

       وقتی که دیگر نتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

                  وقتی که او تمام کرد من تازه آغاز شدم و

     چه سخت است تنها متولد شدن

                                 مثل تنها زندگی کردن

                                                        مثل تنها مردن  ...

دکتر علی شریعتی

بر تو چون ساحل آغوش گشودم

                                              در دلم بود که دلدار تو باشم

وای بر من که ندانستم از اول

                                             روزی آید که دل آزار تو باشم

ایلیای قشنگم تولدت مبارک

وه ! چه شب های سحر سوخته من ِ خسته

در بستر بی خوابی خویش

در پی پاسخ ویرانه ی هر خاطره را کز تو در آن

یادگاری به نشان داشته ام کوفته ام .

کس نپرسید ز کوبنده ی در و لیک

با صدای تو که می پیچد در خاطر من :

کیست کوبنده ی در ؟

هیچ در باز نشد

تا خطوط گم و رؤیایی رخسار تو را

بازیابم من یک بار دگر ...

مرده ام در کوچه های بی کسی

                                              سنگ قبرم را نمی سازد کسی

عاقبت خاکسترم را باد برد

                                               بهترین یارم مرا از یاد برد

نه میشه باورت کنم نه میشه از تو رد بشم

نه میشه خوب من بشی نه میشه با تو بد بشم

نه دل دارم که بشکنی نه جون دارم فدات کنم

نه پای موندن منی نه می تونم رهات کنم

نه می تونه تو خلوتش دلم صدا کنه تو رو

نه می تونم بگم بمون نه می تونم بگم برو

کجا برم که عطر تو نپیچه توی لحظه هام

قصه مو از کجا بگم که پا نگیری تو صدام

چه جوری از تو بگذرم ؟ تویی که معنی منی

تویی که از منی اگر تیشه به ریشه می زنی

نه ساده ای نه خط خطی نه دشمنی نه همنفس

نه با تو جای موندنه نه مونده راه پیش و پس

نمیشه با تو باشم و اسیر دست غم نشم

فقط می خوام با خواستنت تا هستم از تو کم نشم

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه ی سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

سینه ی تنگ من و بار غم او هیهات

                                            مرد این بار گران نیست دل مسکینم

به دلم گرد ستم هاست خدایا مپسند

                                              که مکدر شود آیینه ی مهر آیینم

دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

                                       گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم

قامتش را سرو گفتم سرکشید از من به خشم

                                       دوستان از راست می رنجد نگارم چون کنم

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار

                                       عشوه ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زرد رویی می کشم زان طبع نازک بی گناه

                                       ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی

                                      ربع را بر هم زنم اطلال را جیحون کنم

من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست

                                      صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم

ای مه نامهربان از بنده حافظ یاد کن

                                        تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم

ماه من غصه نخور زندگی جزر و مد داره

دنیامون یه عالمه آدم خوب و بد داره

ماه من غصه نخور همه که دشمن نمی شن

همه که پر ِ ترک ، مث ِ تو و من نمی شن

ماه من غصه نخور مثل ماها فراوونه

خیلی کم پیدا میشه کسی رو حرفش بمونه

ماه من غصه نخور گریه پناه آدماس

تر و تازه موندن گل ، مال ِ اشک ِ شبنماس

ماه من غصه نخور ، زندگی خوب داره و زشت

خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت

ماه من غصه نخور پنجره مون بازه هنوز

باغچه مون غرق ِ گلای ِ عاشق ِ نازه هنوز

ماه من غصه نخور ، باز داره فصل سیب میشه

می دونم گاهی آدم تو وطنش غریب میشه

ماه من غصه نخور ، ماها که تب نمی کنن

ماها که از آدما کمک طلب نمی کنن

ماه من غصه نخور ، شمدونیا صورتی ان

دلایی که بشکنن چون عاشقن قیمتی ان

تو را به جای همه ی کسانی که نشناخته ام دوست می دارم ...

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم ...

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای خاطر نخستین گل ها ...

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم ...

تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم ...

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده شاید دوباره گلی بروید شبیه آنچه در بهار

بوییدم ...

پس به نام زندگی هرگز مگو هرگز ...