آن مرد در یک ظهر خنک پاییز رسید ، خسته بود و شاعر ، چند فنجان مِه خواست تا مرا مهره ای کند مات شده ی شطرنج چشمانش و من در آن سرخی باور نکردنی گمان کردم با اینکه او بی اسب است و بی فانوس ، همان است که در رویاهایم نقش اول را بی غلط بازی کرده است . پنجره دروغ گفت یا تقدیر ؟ هیچ کس نیست برای گفتن این پاسخ پر از اندوه ، اما حالا آن شاعر بی دلیل و یا شاید طبق قانون بد سرنوشت رفت و من قهر کرده ام با خورشید که اگر آن روز تابیده بود من چهره ی او را شفاف تر می دیدم .

کاش پنجره آنقدر مه نمی نوشید ، از آن روز که او رفت ماه عزیزتر است برای شب های پر از آتش و پاییز تنهایی ام . باران چشمم دیگر نمی گذارد می گوید نباید گفت از کسی که بی بهانه تنهایت گذاشته است و من می بارم تا نقاشی نارنجی روزی یا شبی دیگر  چرا تعریف نکنم ؟ چرا نگویم ؟ می گویم او تمام شکلات هایش را خورد و من حتی تمام آن هایی که نداده بود یادگاری نگه داشتم ، او چه می دانست یادگاری چیست ؟ او تمام عکس هایم را گم کرد . نامه هایم را پاره کرد . اصلا نخواند تا بگویم آشفته اش کرد و بعد پاره کرد .

من تمام عکس ها که نه یک دانه عکس و آن نامه ی اتفاقی اش را قاب کردم . او مرا از چشمش انداخت و من بلندش کردم تا اوج ، من روشنش کردم اما او خاموشی ام را جشن گرفت .

او تمام نوار هایی که پر از قصه ی عاشقی و حکایت ترانه هایم بود پاک کرد و من غبار را از روی جلد نوارهایی که از ترس گم شدنشان شب ها کنارم می خواباندمشان پاک کردم ، او مرا بارها شکست و من روی خراش های کوچکی که دیگران بر دلش ـ دل به ظاهر شیشه ای رنگش ـ گذاشته بودند مرهم شدم ، او به خاطر من ، نه ، من کجا ، او به خاطر خودش از پا نشست و من محض خاطر او ماندم هنوز ایستاده ام . او رفت و من ماندم ، او گذشت و من نوشتم ، او ترک کرد و من درک ، او فریاد زد و من بریدم ، او شروع شد و من تازه بعد از اطمیمنان حاصل کردن از آغاز او آرام با چشمی باز و آگاه مُردم و حالا این چند خط را در حال و هوای مرگم برایش می نویسم :

زیبا مدفونم کردی و برگشتی ، نه معشوق منصف اردیبهشت های دوردست ، فکرش را می کردم همیشه به همه هم می گفتم انگار کسی باورش نمی شد ، چهره ی تو انگار غلط انداز  خوب است راستش فکر می کردم چند روز که بگذرد تو سر مزار این عشق می آیی و محض خاطر نان و نمک سفره ی همیشه باز عاشقیمان اشکی ، بارانی ، بغضی ، چیزی می ریزی ، اما هیچکدام  حتی نگاهی ، حتی نگفتی لعنتی عجب عاشقم بود ، راستی که گل می گویند خاک سردتر از قطب است و تو از قطب هم سردتر . به همه می گویم مرگ تنها یک معنی ندارد ، خیلی ها یواشکی جوری که کسی سر از آشفتگی قلب شکست خورده شان درنیاورد می میرند درست عین حالای من .

                                                                                                    مریم حیدر زاده

خوش به حال من و دریا و غروب خورشید

                                                       و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید

می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود .

می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود .

عشق تو بسم بود ، که این شعله ی بیدار

روشنگر ِ شب های بلند قفسم بود .

آن بخت گریزنده دمی آمد و بگذشت

غم بود ، که پیوسته نفس در نفسم بود .

دست من و آغوش تو ، هیهات ، که یک عمر

تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود .

بالله ، که به جز یاد تو ، گر هیچ کسم هست

حاشا ، که به جز عشق تو ، گر هیچ کسم بود .

سیمای مسیحایی اندوه تو ، ای عشق

در غربت این مهلکه فریاد رسم بود .

لب بسته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم

رفتم ، به خدا گر هوسم بود ، بسم بود .

فریدون مشیری

یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود

                                              رقم مهر تو بر چهره ی ما پیدا بود

یاد باد آنکه چو چشمت به عتابم می کشت

                                              معجز عیسویت در لب شکرخا بود

یاد باد آنکه رخت شمع طرب می افروخت

                                              وین دل سوخته پروانه ی بی پروا بود

یاد باد آنکه چو یاقوت قدح خنده زدی

                                              در میان من و لعل تو حکایت ها بود

یاد باد آنکه صبوحی زده در مجلس انس

                                              جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آنکه در آن بزمگه خلق و ادب

                                             آنکه او خنده ی مستانه زدی صهبا بود

یاد باد آنکه نگارم چو کمر بر بستی

                                             در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود

یاد باد آنکه خرابات نشین بودم و مست

                                             وانچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

یاد باد آنکه به اصلاح شما می شد راست

                                             نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

باز هم از نیمه شب گذشته است . نمی دانم ستاره ها به کجا پناه برده اند . آسمان تاریک تاریک

است و زمین عطش زده در انتظار جرعه ای حیات . من چه بگویم که باز لبهای عطش کرده ی

احساسم تنها قطره ای از نور ماه خویش را می جوید . افسوس که ماه نیز در اوج غم هایم تنهایم

گذارده است .

دیگر نمی دانم باید کجا جست و جویت کنم کاش همان گذشته ها می ماندند و نمی رفتند تا دوباره

در شبی بی ستاره تنها با مرور خاطرات یک نگاه در تلاطم نباشم . کاش رویای محالم ممکن  

نمی شد تا امروز در فراقت نسوزم کاش هیچ وقت سنگ نمی شدی ای جاری ترین سیلاب  

خاطره ها ... !

آفتاب

من نباشم كی تو رويا موهاتو ناز می كنه

كی با بالهای شكسته با تو پرواز می كنه

راست بگو من كه نباشم اخمای پيشونيتو

كی مياد دونه دونه با حوصله باز می كنه

من نباشم كی مياد ناز نگاتو می خره

كی مياد دنبال تو تو رو تا خورشيد ببره

كی ميگه حقا هميشه با توئه

واسه ی خاطر تو جون میده پشت پنجره

من اگه نباشم كی واسه هميشه تو رو می پرسته

كی برات ميميره كی نميشه خسته

كی تو رو ميذاره روی دو تا چشماش

كی اگه نباشی می گيره نفسهاش

من نباشم كی تحمل می كنه كار تو رو

با رقيب رفتن و اذيتا و آزار تو رو

تو خودت داور ميدون شو بگو

كيه كه جواب نده تلخی رفتار تو رو

من نباشم كی برات قصه ميگه تا بخوابی

كی مياد سراغ رويات تو شبای مهتابی

كی بيداره تا تو خوابت ببره

كی قايم ميشه توی ابرا كه تو راحت بتابی

من اگه نباشم كی واسه هميشه تو رو می پرسته

كی برات می ميره كی نمی شه خسته

كی تو رو ميذاره روی دو تا چشماش

كی اگه نباشی ميگيره نفسهاش

یه شب وقتی توی حیاط کنار حوض آب مشغول بازی بودم یه نور کوچولو از آسمون عبور کرد

و به من چشمک زد . وقتی در موردش از مامان سوال کردم گفت : عزیزم درخشش هر شهاب

برآورده شدن آرزوی یکی از آدما و پایان یافتن زندگی یکی دیگه از اوناست . از اون شب هر

زمان شهاب می دیدم آرزوی یه خواهر کوچولو می کردم تا اینکه یه شب وقتی توی حیاط

بیمارستان برای مامان دعا می کردم بابا اومد طرف من و یه کوچولوی دوست داشتنی رو داد

بغلم ! اما بعد از چند ثانیه با گریه گفت : تو بالاخره به آرزوت رسیدی دخترم ! حالا ده سال از

اون شب می گذره اما من نه مامانم رو می بینم و نه شهاب سنگی دیگر .................