فکر می کنی چشات چیه ؟ دوتا بلای معمولی

چه جوریه مگه صدات ؟ یه جور صدای معمولی

فکر می کنی تو چی داری که امثال من ندارن ؟

فقط یه جور ناز و ادا و عشوه های معمولی

وقتی ازت حرف می زنم دیگه نمی لرزه تنم

تو هم یکی مثل همه تو آدمای معمولی

اما نه طفلکی اونا از خیلی هاشون بدتری

یه عاشق دمدمی و یه بی وفای معمولی

اون قدیما یادم می آد گفته بودم موهات طلاست

نمی شه زیرش بزنم یه جور طلای معمولی

بیا فقط یه بار فقط یه بار کلاتو قاضی کن

منم مثل اونا بودم ؟ اون عاشقای معمولی

هر چی بودم دلت رو زد شعرا و عاشقونه هام

رفتی سراغ کسی با مو و چشمای معمولی

من نمی گم آدم باید عاشق چشم و ابرو شه

دردیه که خوب نمی شه با یه دوای معمولی

کاش ولی لایقت باشه اونکه شبات مال اونه

فقط می خوام دعا کنم یه جور دعای معمولی

تو که شبات روز شدن و روزمو رنگ شب زدی

کاش لااقل بچه بودم با اون شبای معمولی

کاش جای موندن توی عشق تو مشق شب مونده بودم

تو مشکل سفیدی اون کاغذای معمولی

ما بدجوری بهم زدیم حسرت به دل موندم هنوز

بیرون بریم با هم یه روز حتی یه جای معمولی

راستش می خواستم اولاش نقشی واسه ت بازی کنم

نقش یه دختر خوش بی اعتنای معمولی

دیدی نقاب من چه زود افتاد و من همون شدم ؟

بازم همون دخترک بی ادعای معمولی

راستی میگم شعرای اون از مال من قشنگتره ؟

چی داره که من ندارم ؟ یه جور ادای معمولی

فکر می کنم که راه به راه بهت میگه دوست داره

منو شکست نکردن همین کارای معمولی

خب می دونم من تو دلم برات می مردم ولیکن

زیاد واسه ت جالب نبود این گفتنای معمولی

چه فایده هر چیزی که بود تموم شد و دیگه گذشت

اینم یه نامه کمتر از نوشته های معمولی

نمی دونم تو می خونیش یا که نگاش نمی کنی

به خاطر تازگی اون وعده های معمولی

همونا که اول میدن به جز تو هیچ کس به خدا !

یه حرف ساده ی دروغ یه به خدای معمولی

اگه که خوندیشم بگو این مال یه غریبه بود

یه لطف اگه داری بگو یه آشنای معمولی

اما اگه دیدی که نه زیادی اذیت می کنه

بیا سراغ دختری با رویاهای معمولی

منم می بخشمت آخه چاره ای جز این ندارم

مثل همیشه قهرا و باز آشتیای معمولی

اگه نخواستی نامه رو تو رو خدا پس نفرست

رو عادت همیشگیت با اون یه تای معمولی

خواستم یه جور سادگیمو فقط بهت نشون بدم

نامه تمیزه ولی با مداد سیای معمولی

دیگه مزاحم نمی شم تو کاری با من نداری ؟

تکیه کلام خودته این جمله های معمولی

فقط یه چیزی دوست دارم به یه سوال جواب بدی

غیر از تموم پرسشا و سوالای معمولی

پشت چراغ چشم تو گل بفروشم تو می خری ؟

بهم نگاه کن به چشم یه جور گدای معمولی

مریم حیدرزاده

نیست یاری تا بگویم راز خویش

ناله پنهان کرده ام در ساز خویش

چنگ اندوهم خدا را زخمه ای

زخمه ای تا برکشم آواز خویش

بر لبانم قفل خاموشی زدم

با کلیدی آشنا بازش کنید

کودک دل رنجه ی دست جفاست

با سرانگشت وفا نازش کنید

پر کن این پیمانه را ای هم نفس

پر کن این پیمانه را از خون او

مست مستم کن چنان کز شور می

بازگویم قصه ی افسون او

رنگ چشمش را چه می پرسی ز من ؟

رنگ چشمش کی مرا پابند کرد ؟

آتشی کز دیدگانش سر کشید

این دل دیوانه را در بند کرد

از لبانش کی نشان دارم به جان

جز شرار بوسه های دلنشین

بر تنم کی مانده از او یادگار

جز فشار بازوان آهنین

من چه می دانم سر انگشتش چه کرد

در میان خرمن گیسوی من

آنقدر دانم که این آشفتگی

 زان سبب افتاده اندر موی من

آتشی شد بر دل و جانم گرفت

راهزن شد راه ایمانم گرفت

رفته بود از دست من دامان صبر

چون ز پا افتادم آسانم گرفت

گم شدم در پهنه ی صحرای عشق

در شبی چون چهره ی بختم سیاه

ناگهان بی آنکه بتوانم گریخت

بر سرم بارید باران گناه

مست بودم مست عشق و مست ناز

مردی آمد قلب سنگم را ربود

بس که رنجم داد و لذت دادمش

ترک او کردم چه می دانم که بود

مستیم از سر پرید ای هم نفس

بار دیگر پر کن این پیمانه را

خون بده خون دل آن خود پرست

تا به پایان آرم این افسانه را

فروغ فرخزاد