هنگام که عشق به اشاره می خواندتان ، در پی اش شوید ،

هر چند راههایش شیب و نشیب .

و هنگام که بالهایش به آغوش می کشدتان ، رضا دهید ،

هر چند تیغ  ِ پنهان در پر و بالش می تواند زخم تان زند .

و هنگام که با شما سخن می گوید ، معتمدش باشید ،

هر چند صدایش می تواند  رؤیاهاتان را فرو بپاشد چونان باد شمالی که باغ را می فسُرَد .

زیرا عشق همان دم که دیهیم بر سرتان می نهد مصلوبتان خواهد کرد . همان دم که می بالاندتان ، می پیرایدتان .

همان دم که از بر و روی تان بر می شود و طرفه ترین شاخه هاتان جنبان در آفتاب را می نوازد ،

به ریشه هاتان غوص می کند و چنگ های به خاک انداخته تان را به لرز لرز می اندازد .

چون بافه های جو فراهم می آوردتان .

خرمن کوبی تان می کند تا عریان شوید .

غربالتان می کند تا سبوس به باد دهید .

آسیاتان می کند تا سفید شوید .

وخمیر می سازدتان ؛

و آنگاه به آتش مقدس خویش می سپاردتان ، تا نان ِ مقدس شوید برای جشن مقدس پروردگار .

این همه را عشق بر شما روا می دارد تا بشناسید رازناکی جان خویش ، و با این شناخت ، کمینه ای از جان زندگی شوید .

اما اگر می هراسید و فقط رامش عشق و سرمستی اش را دنبال می گیرید ،

آنگاه نیکوتر آن که عریانی  ِ خویش بپوشانید و خرمنجای عشق وانهید ،

به دنبال جهان بی فصل که در آن خواهید خندید ، اما نه همه ی خنده تان ، و خواهید گریست ، اما نه همه ی اشکتان .

عشق چیزی جز خود نمی بخشد و نمی ستاند چیزی جز از خود .

عشق مالک نیست و به تملیک درنمی آید ؛

زیرا عشق را عشق بسنده است .

 هنگام که عاشقید مگویید « خدا در جان من است » ، بل « من در جان خدایم .»

و میندیشید که می توانید خط عشق را راهبر باشید ، زیرا عشق ، اگر شایسته بیابدتان ، شما را راه می نماید .

عشق را تمنایی نیست جز آنکه محقق بیند خویش .

اما اگر عاشقید و تمناهایی تان هست ، چنین باد تمناهاتان :

بگدازید و چون جوبارکی دوان باشید که شب را نغمه ساز می کند .

درد مهربانی  ِ کلان بشناسید .

زخم بردارید از فهم خویش از عشق ؛

و شادمان و سر از پا نشناخته خون ریز شوید .

سحرگاه با جان بالگشا برخیزید سپاسگزار  ِ روز دیگر عشقبازی ؛

به نیم روز بیاسایید و به مکاشفه ی وجد عشق درآیید ؛

غروبگاه به خانه بازگردید شاکر ؛

آنگاه دعاخوان در جان بر آنکه عزیزش می دارید و نغمه ی ستایش بر لب ، به خواب روید .