نمی دانم از چه بنویسم ، از کجا ؟ از هر لحظه ای که با تو آغاز شد یا لحظه ای که با حضورت نفس آسمان گرفت و قلب بی قرار من تپید یا آن زمان که زمین حضور گامهایت را از عرش حس کرد .

امانت بهشت ! از ره رسیدی و در پس چشم های گریانت لبخندها  ریختی . چیزی نمی دانم از حضورت و افتخار  زمین ، اما می توانم از رد خاطراتت سکوت شب را بشنوم و در پناه نگاه غمگین ماه باز هم از تو  بنویسم .

از ره رسیدی خسته جان و تپش های بی قرار قلبم ، مرا به دوری از تو واداشت . در برابر این احساس سکوت کردم و تنها از تو نوشتم . از نگاهت ، لبخندت و تمام انتظار من . آنها را در خلوت خانه ی دل انباشتم و ناامیدانه چشم به راه دوختم . راهی که هر بار شیشه ی امیدم را بر زمین زد و  شکست .

نزدیک بودیم و دورتر از هر کهکشان . چه روزها خواندمت از راهی نه چندان دور اما باز صدایم به گوش تو  نرسید . انتظار کشیدم برای امید واهی بودنت .

نامت را در حریر کلمات پوشاندم تا کسی از راز من خبردار نشود اما گویی قلب من بی قرارتر از آنی بود که عشقت را جار نزند .

چه ماه ها که روز و شب با نگاه به ماه ، دل باختم به آرزوی با تو بودن و از تونگاشتم و تنها برای تو .

بارها با خود عهد بستم که از یادت برم و هزاران بار پیمان شکستم . من پیمان شکن نیستم اما جذبه ی دیدگانت بیشتر از درد درونم بود .

گاه با خیال خوش از یادت بردم و باز خاطرات ، سردتر از قبل مرا به سیاهچال انتظار انداختند .

هر کجا از تو شنیدم ودر تمام لحظه ها تنها تو را دیدم و بیش از پیش به جنون عشق پی بردم . برای رهایی از این انتظار به همه روی آوردم و هیچ یک نتوانستند یاری ام کنند . 

امید را در دلم کاشتی و انتظار را در نگاه بی قرارم . در گرمای این انتظار سوختم و دیدار چشم هایت را طلب کردم .

باز هم پشت به انتظار و سکوتم رفتی و قلبم به احترام فراق تو بی صدا تپید و در آن لحظه خاکستری ترین لحظه ی دردم را فریاد کشیدم . باز صدایم به گوش تو نرسید و نگاهم خیره به رد پای تو بر اشک آسمان بوسه زد .

آمدی و رنگ شادی به روزهایم پاشیدی و شاد گشتم از دیدن نگاهت . پنداشتم انتظارم به پایان رسیده و رد عشق به روی دیوار خانه ی قلبم ماندگار شده است . ناگاه غم هجوم آورد و از رنج بی کسی و غربت شکستم . باز تو را دیدم و در میان ورطه ی دردهایم و ظلمت شبهای دلتنگی ، مهتاب آسمان بی ستاره ام شدی و امید قلب شکسته ام .

در سکوت لحظه هایم و غربت غریب اشک هایم از تو خواندم و با قاب خاطراتت خانه ی دلم را آذین بستم .

ازلی ترین نگاه از آن توست و ابدی ترین انتظار از آن من . تو را در زیباترین زیبایی غمهایم ، شیرین ترین لبخند دست نیافتنی اشک ، یافتم . رد نفس هایت را با شقایق ها مزین ساختم تا در میان سیاهی این لحظه ها ناجی عشق باشی .

با حضورت جان گرفتم و برای رسیدن لحظه ای ناب که دوباره بازآیی روزها را پس زدم .

حال درتمام کهکشانها ستاره ها برای میلادت دست از مرگ کشیده اند . خورشید برای لبخند چشمهایت از ابرها می گریزد و ماه مدتهاست که به احترام حضور تو از تابیدن امتناع می کند .

 و حال خوشحالم که آمدی و ماه آسمان لحظه هایم شدی . تنها برای شکوه حضورت می توانم بگویم در قلبم هستی ، می مانی و مالک تمامی سرزمین های افکارم تویی .

 باز هم از تو می نویسم و ناتوان .....